چه کسی می گويد (( زندگی رسم خوشايندی است )) ؟

زندگی همچون خزانی ست بی پايان

روشنی اش کوتاه

آفتابش کم فروغ

می توان خورشيد را بر لبه ديوار ديد

که به گلدان پژمرده روی ديوار

گرمايی نمی بخشد

درختان کنار جاده

در حسرت يک برگ سبز

چشم به راه بهار می ميرند

اين خزان را اميد بهاری نيست

چه کسی می گويد (( زندگی رسم خوشايندی است )) ؟

دور یا نزدیک ،
راهش می توانی خواند
هر چه را آغاز و پایانی است ،
- حتی هر چه را آغاز و پایان نیست - !

زندگی راهی است .
از به دنیا آمدن تا مرگ !
شاید ، مرگ هم راهی است .

راه ها را کوه ها و دره هایی هست ،
اما - هیچ نزهتگاه ِ دشتی نیست !
هیچ رهرو را مجال سیر و گشتی نیست !
هیچ راه بازگشتی نیست !
بی کران تا بی کران ، امواج خاموش زمان جاری است
زیر پای رهروان ، خوناب جان جاری است !

آه ،
ای که تن فرسودی و هرگز نیاسودی !
هیچ آیا یک قدم ، دیگر توانی راند ؟
هیچ آیا یک نفس دیگر توانی ماند ؟
نیمه راهی طی شد اما نیمه جانی هست
باز باید رفت تا در تن توانی هست
باز باید رفت ...
راه باریک و افق تاریک ،
دور یا نزدیک !

« فریدون مشیری »

هرگاه دفتر محبت را ورق زدي و

هرگاه زير پايت خش خش برگها را احساس كردي

هرگاه در ميان ستارگان آسمان تك ستاره اي خاموش ديدي

براي يكبار در گوشه اي از ذهن خود

نه به زبان،‌ بلکه از ته قلبت

بگو: يادت بخير

استادی درشروع کلاس درس ، لیوانی پراز آب به دست گرفت. آن را بالا گرفت که همه ببینند.بعد از شاگردان پرسید:  به نظر شما وزن این لیوان چقدر است ؟  شاگردان جواب دادند  50 گرم
استاد گفت :  من هم بدون وزن کردن ، نمی دانم دقیقا“ وزنش چقدراست . اما سوال من این است : اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم ، چه اتفاقی خواهد افتاد ؟ شاگردان گفتند : هیچ اتفاقی نمی افتداستاد پرسید  خوب ، اگر یک ساعت همین طور نگه دارم ، چه اتفاقی می افتد؟ یکی از شاگردان گفت : دست تان کم کم درد میگیرد حق با توست . حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه ؟
شاگرد دیگری جسارتا“ گفت : دست تان بی حس می شود
عضلات به شدت تحت فشار قرار میگیرند و فلج می شوند . و مطمئنا“ کارتان به بیمارستان خواهد کشید  و همه شاگردان خندیدند
استاد گفت : خیلی خوب است . ولی آیا در این مدت وزن لیوان تغییرکرده است ؟ شاگردان جواب دادند : نه پس چه چیز باعث درد و فشار روی عضلات می شود ؟ درعوض من چه باید بکنم ؟
شاگردان گیج شدند . یکی از آنها گفت : لیوان را زمین بگذارید
استاد گفت : دقیقا“ مشکلات زندگی هم مثل همین است اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان نگه دارید اشکالی ندارد . اگر مدت طولانی تری به آنها فکر کنید ، به درد  خواهند آمد اگر بیشتر از آن نگه شان دارید ، فلج تان می کنند و دیگر قادر به انجام کاری نخواهید بود .فکرکردن به مشکلات زندگی مهم است . اما مهم تر آن است  که درپایان هر روز و پیش از خواب ، آنها را زمین بگذارید به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرند
هر روز صبح سرحال و قوی بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده هرمسئله و چالشی که برایتان پیش می آید ، برآییددوست من ، یادت باشد که لیوان آب را همین امروز زمین بگذاری زندگی همین است

چراغی روشن

وخاموشی خاک

در شهر بی‌نام و نشان

ناگهانِ هراس و تردید

در توضیح صبح فردا

برگی لرزان

و فراموشی آب

در شبِ بی‌خبری

اعتمادی مردد

گاهِ بی‌گاهِ ناخودآگاه

و توصیفِ صفاتِ موصوف

همه در ترددی مردود

تشکیکِ شکی مشکوک

شکاکیتِ یقین

ناآگاهی خودآگاهِ حیات

در بیانی نابیانگر

تشویشی مشوش

برای توجیهِ امروز

پشت به يکديگر ايستاده ايم

به تماشاي اين تاريکي و جَرجَرباران

باران مي ايستد

فصلي ديگر مي آيد

سر مي چرخانيم

تا بهار را تماشا کنيم

اما يک ديگر را باز نمي شناسيم

سنگي است زير ِ  آب

در گود ِ شب گرفتۀ درياي نيلگون.

تنها نشسته در تك ِ آن گور ِ سهمناك

خاموش مانده در دل ِ آن سردي و سكون.

او با سكوت ِ خويش

از ياد رفته ايست در آن دخمۀ سياه .

                                    هرگز بر او نتافته خوشيد ِ نيم روز

                                                                      هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه .

بسيار شب كه ناله بر آورد و كس نبود ، كان ناله بشنود

بسيار شب كه اشك بر افشاند و ياوه گشت  ، درگود ِ آن كبود.

سنگي است زير آب ، ولي آن شكسته سنگ

زنده ست ، مي تپد به اميدي در آن نهفت

                                   دل بود ، اگر به سينۀ دلـدار مي نشست

                                                    گُل بود ، اگر به سايۀ خورشيد مي شكفت.